संसद हल्ल्यानंतर भारत-पाकिस्तान युद्धाच्या टोकावर होते, माजी सीआयए अधिकाऱ्याचा मोठा खुलासा

माजी सीआयए अधिकारी जॉन किरियाको यांनी मोठा खुलासा केला. 2002 मध्ये भारत आणि पाकिस्तान युद्धाच्या अगदी जवळ होते. संसद हल्ला आणि ऑपरेशन पराक्रममुळे ही स्थिती निर्माण झाली. या तीव्र भारत-पाकिस्तान संघर्ष दरम्यान अमेरिकेने आपल्या नागरिकांना बाहेर काढले होते.

सीआयए अधिकाऱ्याचा युद्धविषयक मोठा रहस्योद्घाटन

जॉन किरियाको हे सीआयएचे माजी अधिकारी आहेत. त्यांनी नुकताच एक महत्त्वाचा खुलासा केला. 2002 मध्ये भारत आणि पाकिस्तान जवळजवळ युद्धात उतरले होते. डिसेंबर 2001 मधील संसद हल्ला कारणीभूत ठरला. त्यानंतर सुरू झालेल्या ऑपरेशन पराक्रममुळे ही गंभीर परिस्थिती आली. किरियाको यांनी एएनआयला खास मुलाखत दिली. यात त्यांनी ही माहिती दिली. अमेरिकेच्या गुप्तचर यंत्रणेला धोका गंभीर वाटला होता. त्यामुळे इस्लामाबादमधील अमेरिकी अधिकाऱ्यांच्या कुटुंबांना तात्काळ बाहेर काढले गेले. हे या मोठ्या भारत-पाकिस्तान संघर्ष धोक्याची कल्पना देते.

किरियाको यांनी कबूल केले, “आम्ही मानले होते की भारत आणि पाकिस्तान युद्ध करणार आहेत.” ते म्हणाले, “आम्ही आमच्या कुटुंबांना इस्लामाबादमधून बाहेर काढले. भारत आणि पाकिस्तान युद्ध करणार यावर आमचा पूर्ण विश्वास होता.” त्यांनी तेव्हाच्या तणावपूर्ण परिस्थितीचे वर्णन केले. अमेरिकेचे उप परराष्ट्र मंत्री सतत दिल्ली आणि इस्लामाबादमध्ये फिरत होते. त्यांचा हेतू दोन्ही देशांमध्ये समझोता करणे हा होता. त्यांना युद्ध टाळायचे होते. किरियाको यांनी अमेरिकेच्या ध्यानाबद्दल सांगितले. 9/11 नंतर अमेरिका पूर्णपणे अल-कायदावर केंद्रित होती. त्यामुळे भारताच्या सुरक्षा हिताकडे गांभीर्याने पाहिले नाही.

किरियाको यांनी केलेले आणखी मोठे खुलासे

ते म्हणाले, “आम्ही अल-कायदाच्या कामात इतके व्यस्त होतो की भारताचा दोनदा विचारही केला नाही.” किरियाको यांनी 2008 च्या मुंबई हल्ल्यांवर भाष्य केले. तेव्हा अमेरिकेच्या गुप्तचर संस्थांचा अंदाज योग्य ठरला. त्यांनी सांगितले की पाकिस्तान-समर्थित कश्मीरी दहशतवादी जबाबदार होते. त्यांनी नमूद केले, “मला वाटत नाही की हे अल-कायदाचे काम होते. हा पूर्णपणे पाकिस्तानी-समर्थित कश्मीरी गटांचा कट होता आणि हेच सिद्ध झाले.” त्यांनी पुढे सांगितले की पाकिस्तान सातत्याने भारतात दहशतवाद पसरवत होता. तरीही आंतरराष्ट्रीय समुदायाने कठोर पाऊल उचलले नाही.

त्यांनी जोर दिला, “पाकिस्तान भारतात दहशतवाद घडवत होता आणि कोणी काही करत नव्हते.” किरियाको यांनी सीआयएच्या भारत धोरणाचे नाव सांगितले. याला ‘स्ट्रॅटेजिक पेशन्स’ (रणनीतिक संयम) म्हटले जाई. त्यांनी स्पष्ट केले की भारताने संयम दाखवला. संसद हल्ला आणि मुंबई हल्ल्यानंतरही तो दिसला. “पण आता वेळ आली आहे की भारताने आपला संयम कमजोरी समजू नये याची काळजी घ्यावी.” या भारत-पाकिस्तान संघर्ष परिस्थितीत संयम म्हणजे कमजोरी नसावी.

भारत आणि पाकिस्तानमधील भविष्यातील युद्धावर मत

किरियाको यांनी पारंपरिक युद्धाचा इशारा दिला. पाकिस्तानला निश्चितपणे पराभवाला सामोरे जावे लागेल, असे त्यांना वाटते. ते म्हणाले, “जर खरे युद्ध झाले तर पाकिस्तान हरेल. मी अणुयुद्धाबद्दल बोलत नाही, फक्त पारंपरिक युद्धातही त्यांचा पराभव निश्चित आहे.” भारताची सैन्यशक्ती खूप पुढे आहे. पाकिस्तानच्या तुलनेत भारताच्या रणनीतिक क्षमता खूपच सरस आहेत.

त्यांनी स्पष्ट केले, “भारताला चिथावून पाकिस्तानचा काही फायदा होणार नाही. ते हरतील. इतकेच स्पष्ट आहे.” किरियाको यांनी भारताच्या अलीकडील लष्करी कारवाईचा उल्लेख केला. 2016 ची सर्जिकल स्ट्राइक त्याचे उदाहरण आहे. त्यांनी 2019 च्या बालाकोट एअरस्ट्राइकचाही उल्लेख केला. 2025 चे ऑपरेशन सिंदूर देखील असेच पाऊल होते. हे दर्शवते की भारत सीमापार दहशतवादाला घाबरत नाही. भारत अणु धमक्यांनाही घाबरत नाही. “भारताने वारंवार दाखवले आहे की तो दहशतवाद आणि ब्लॅकमेल सहन करणार नाही.” भारत-पाकिस्तान संघर्ष प्रकरणात भारताचा हा पवित्रा महत्त्वपूर्ण आहे.

व्हाइट हाऊसने कारवाई का नाकारली

इतके पुरावे असूनही अमेरिकेने पाकिस्तानवर कारवाई का केली नाही? हा प्रश्न किरियाको यांना विचारला गेला. “हा निर्णय व्हाईट हाऊसचा होता,” असे त्यांनी उत्तर दिले. “त्यावेळी अमेरिकेसाठी पाकिस्तानशी संबंध भारतापेक्षा महत्त्वाचे होते. आम्हाला पाकिस्तानची गरज होती, त्यांना आमची नाही.”

जॉन किरियाको कोण आहेत?

जॉन किरियाको यांनी 15 वर्षे सीआयएमध्ये सेवा दिली. ते सुरुवातीला विश्लेषक होते. 9/11 नंतर ते पाकिस्तानमध्ये दहशतवादविरोधी ऑपरेशनचे प्रमुख झाले. त्यांनी पेशावर, कराची आणि लाहोरमध्ये अल-कायदाच्या गुंडांचा माग काढला. 2007 मध्ये त्यांनी अमेरिकन मीडियात खुलासा केला. सीआयए चौकशीदरम्यान टॉर्चर वापरत होती, असे त्यांनी सांगितले. वॉटरबोर्डिंग तंत्राने कैद्यांकडून माहिती काढली जाई. याबद्दल त्यांना 23 महिने तुरुंगवास झाला. तरीही ते आजही म्हणतात, “मला कोणताही पश्चात्ताप नाही. जे केले, ते सत्यासाठी केले.”